باز هم {پادشاه فصل ها پاييز} از راه رسيده است  و براي درختان لالايي مي خواند. شب ها مرتب روز مي شوند و روزهاي كال و رنگ پريده تند تند مي رسند و به رنگ نارنجي غروب در مي آيند .

برگ هاي سبزي كه تا چند روز پيش محكم به شاخه ها چسبيده بودند كم كم دست درخت ها را رها مي كنند و مثل سكه هاي زرين به آغوش خاك بر مي گردند تا در نوروزي ديگر از شاخه ها جوانه بزنند اما در بهار نو بالاتر خواهند ايستاد و به آسمان نزديكتر خواهند بود .

درست مثل تو .

كودكي ها يادت هست؟

 دندان هاي شيري و آن همه ماجرا چطور؟

 انگار پنجره اي بود كه مدتي در مقابلش ايستادي و گذشتي.

و حالا در تندترين پيچ جاده ي زندگي به ايستگاه جواني رسيده اي .ايستگاهي در اين سوي پل. از پل كه بگذري آن طرف پنجره هاي ديگري رو به اُفق هاي باز و منظره هاي زيبا انتظار تو را مي كشند.

دست خودت نيست .قطار مي رود و ايستگاه مي رود. بايد به فردا برسي. بايد به فردا برسي مثل پدر و مادرت كه چند ايستگاه قبل حتي خواب تو را هم نمي ديدند.پس براي داشتن جايي مناسب در آن سو بايد خوب دور خيز كنيم و با تمام توانمان بپريم و اوج بگيريم .تا در روشنايي هاي فردا و دور از لبه ي تاريكي فرود بياييم .